Yanarken dumansız olan mumlar, neden söndürüldüğünde duman çıkarır
Mumların garip özelliklerinden biri de yanmalarına karşın duman çıkarmamalarıdır. Ancak mumlar, söndürüldüklerinde duman çıkarmaya başlar. Peki bu ilginç gidişatın sebebi nedir? Bu suale cevap vermek için, evvel mumların nasıl çalıştığına bir göz atmamızda fayda var. Bir mum, mum yakıtının yanması neticeyi çalışır ve sonunda ısı ve ışık üretir. Fitil, mum gövdesinin tepesinden dışarı çıkan minik kısımdır. Bu hakikatinde yanan ve alev üreten kısımdır. Bir fitil, genellikle mumda kullanılan fitil ölçüsüne bağlı olarak, bir mumun alevinin muhakkak bir müddet süresince yanmasını sağlayan pamuk ipliklerden oluşur. 
Fitil, zorunlu yakıtı mumdan aldığında yanar ve bu gidişatta “kılcal tesir” sınan bir gidişat ortaya çıkar. Bir mum kibritle yakıldığında, fitilin üzerinde ve yakınında bulunan az ölçüde mum erimeye başlar. Fitil, daha sonra kılcal tesir yoluyla erimiş mumu emer ve yukarıya doğru sürükler. Alevin ısısı, erimiş mumu buğulaştırır ve bu da havadaki oksijenle birleşerek sabit bir alev oluşturur. Bu sayede mum, gövdesi eriyip bitene kadar yanmaya devam eder. Yanan bir muma üflediğiniz an, söndükten sonra birkaç saniye süresince duman ürettiğini fark etmişsinizdir. Ancak mum yanarken bu dumanı göremezsiniz. Peki bu duman nereden geliyor? Eksantriktir ki, bir mumu söndürdüğünüzde gördüğünüz duman hakikatinde ‘duman’ değildir; bu mumun buğulaştırılmış halidir. Bunu bir perspektife oturtmak için şöyle düşünün: Suyu ısıttığınızda nasıl buğu alana geliyorsa, mumu ısıttığınızda da mum buğuyu ortaya çıkıyor. Bir mum yandığında, yanan hakikatine fitil değil mumun gövdesindeki akışkandır. Mumu söndürdüğünüzde, ısı kalır ve birkaç saniyeliğine mumu buğulaştırmaya devam eder. Bu, mum dumanı gibi görünen bir iz oluşturur. Bunun neticesinde ise ortaya çıkan çok garip bir nokta daha var, mumu söndürdüğünüzde ortaya çıkan dumana eş buğuya çakmak yanaştırdığınızda, fitilin yine yandığını görürsünüz. Çakmağı fitile temas ettirmenize gerek yok.
Fitil, zorunlu yakıtı mumdan aldığında yanar ve bu gidişatta “kılcal tesir” sınan bir gidişat ortaya çıkar. Bir mum kibritle yakıldığında, fitilin üzerinde ve yakınında bulunan az ölçüde mum erimeye başlar. Fitil, daha sonra kılcal tesir yoluyla erimiş mumu emer ve yukarıya doğru sürükler. Alevin ısısı, erimiş mumu buğulaştırır ve bu da havadaki oksijenle birleşerek sabit bir alev oluşturur. Bu sayede mum, gövdesi eriyip bitene kadar yanmaya devam eder. Yanan bir muma üflediğiniz an, söndükten sonra birkaç saniye süresince duman ürettiğini fark etmişsinizdir. Ancak mum yanarken bu dumanı göremezsiniz. Peki bu duman nereden geliyor? Eksantriktir ki, bir mumu söndürdüğünüzde gördüğünüz duman hakikatinde ‘duman’ değildir; bu mumun buğulaştırılmış halidir. Bunu bir perspektife oturtmak için şöyle düşünün: Suyu ısıttığınızda nasıl buğu alana geliyorsa, mumu ısıttığınızda da mum buğuyu ortaya çıkıyor. 
Bir mum yandığında, yanan hakikatine fitil değil mumun gövdesindeki akışkandır. Mumu söndürdüğünüzde, ısı kalır ve birkaç saniyeliğine mumu buğulaştırmaya devam eder. Bu, mum dumanı gibi görünen bir iz oluşturur. Bunun neticesinde ise ortaya çıkan çok garip bir nokta daha var, mumu söndürdüğünüzde ortaya çıkan dumana eş buğuya çakmak yanaştırdığınızda, fitilin yine yandığını görürsünüz. Çakmağı fitile temas ettirmenize gerek yok. 